توجه داشته باشید این برنامه برای آب کردن چربی دور شکمه نه برای 6 پک کردن
شنبه
قبل از صبحانه 120 تا طناب 30 دقیقه حلقه درجا
یکشنبه
دو استقامتی با تردمیل بعد از تمرین 30 دقیقه
دوشنبه
قبل از صبحانه 120تا طناب به صورت دولا 30 دقیقه حلقه سرعتی درجا
سه شنبه
دو سرعتی با تردمیل بعد از تمرین 20 دقیقه
چهارشنبه
قبل از صبحانه 120 تا طناب سرعتی 30 دقیقه حلقه سرعتی حرکتی
پنج شنبه
دوچرخه ثابت با درجه 30 استقامتی 45 دقیقه
در این مقاله به ۲۰ بازی اشاره میکنیم که علاوه بر ایجاد فضایی شاد برای بچهها، موجب افزایش تحرک آنها هم میشوند؛ بازیهایی بدون نیاز به تلویزیون، موبایل و کامپیوتر. همراه ما باشید، میخواهیم چند ایدهی جذاب برای بازی با کودکان را در اختیارتان بگذاریم.
فهرستی از بازیهایی که میتوانید روی کاغذ انجام دهید تهیه کنید تا در روزهای بارانی و زمانی که حوصلهی بچهها سررفته به کمکتان بیاید، مثل نقطهبازی، اسم-فامیل و بسیاری از بازیهای دیگر که همهی ما در دوران کودکی و مدرسه بازی کردهایم و خاطراتی شیرینی از آن به یاد داریم.

برای ساختن یک ساختمان فانتزی نیاز به ابزار یا وسایل خاص و گرانقیمت ندارید. میتوانید با چوب بستنی یا کارتهای بازی ساختمانهای فانتزی، برج یا قلعه بسازید. میتوانید مسابقهی ساخت بلندترین ساختمان یا قلعه را برگزار کنید و لحظات شاد و هیجانانگیزی برای خودتان و بچهها رقم بزنید.
میتوانید بدون استفاده از قفل و زنجیر و تنها با چند لیوان یا بطری آب و با کمک چند ترفند شعبدهبازی بچهها را به سادگی سرگرم کنید. چند لیوان بردارید و زیر یکی از آنها سکه بگذارید. سپس از بچهها بخواهید حدس بزنند سکه زیر کدام لیوان است. اگر کمی زرنگ باشید میتوانید لیوانها را نزدیک لبهی میز قرار دهید و خیلی آرام سکه را پایین بیندازید. به چشمان هیجانزده بچهها نگاهکنید و تعجب و شگفتی آنها را از غیبشدن سکه ببینید و لذت ببرید.
کارتبازی برای بچههای نوجوان بسیار مناسب است و بهخوبی میتواند یک چالش ذهنی لذتبخش برایشان باشد و ساعتها آنها را سرگرم کند. یک جعبه کارت بردارید و با آن بازیهای خلاقانه بسازید.

معماهای خلاقانه، شناختی و سرگرمیهای حل مسئله، روشی مناسب برای لذتبردن از وقت است. میتوانید از فروشگاه چند بازی مناسب سن بچهها بخرید یا خودتان معما و پازل بسازید. از بچهها بخواهید تصویری روی کاغذ یا تخته بکشند. سپس با استفاده از یک مداد طرح کلی از پازل بکشید. بعد با قیچی بخشهایی از طرح را جدا کنید و از بچهها بخواهید با کنار هم قراردادن تکه کاغذهای قیچیشده دوباره آن طرح را بسازند.
بیشتر بخوانید :
ماشین شارژی، سرگرمی خلاقانه برای کودکان در خانه
چندتا از آهنگهای موردعلاقهی فرزندتان را انتخاب و با صدای بلند اجرا کنید، از آنها بخواهید برقصند ولی به محض توقف آهنگ در هر موقعیت و حالتی که هستند ثابت و بدون حرکت بمانند، حتی اگر یک لنگه پا هستند، باید در همان وضعیت بیحرکت بمانند. برای اینکه هیجان بازی را بالاتر ببرید میتوانید از بچهها بخواهید اداهای خاصی دربیاورند و بعد در همان حالتها ثابت بمانند. به برندهی بازی یک مدال بدهید. میتوانید با روبان مدالهایی درست کنید و به لباس یا سر برنده بازی بزنید.
میتوانید با کمی جستجو یا خلاقیت چند بازی محلی بیابید و در جمع خانوادگی از آنها استفاده کنید. بازیهایی مثل هپ، دوز، گُل یا پوچ، بشین پاشو، بیستسؤالی، پانتومیم، …
این یک بازی ایدهآل برای گروههای بزرگ است. بچهها را به دو گروه تقسیم کنید. به هر گروه یک پاکت پر از اجسام سفت مانند قاشق، اسباببازی، جوراب، توپ یا روبان بدهید. سپس به هر گروه ۱۵ دقیقه فرصت بدهید تا ایده و داستان طنز خود را بسازد. این بازی بیشتر از اینکه بین دو گروه رقابت ایجاد کند، بازیای بسیار جالب و سرگرمکننده است. میتوانید از بچهها بخواهید که در صورت تمایل به داستانهای طنز دوستان خود رأی بدهند.

این بازی دوستداشتنی را میتوانید داخل خانه نیز انجام دهید. میتوانید جدول بازی لیلی را روی هر سطحی بکشید. با استفاده از نوار یا چسب ۹ خانهی مربعی شکل روی زمین ایجاد کنید (تعداد خانهها به خودتان بستگی دارد و میتوانید آنها را بیشتر یا حتی کمتر بکنید). خانههای یک تا سه در یک خط قرار دارند و دو خانهی ۴ و ۵ درست کنار هم و بالای سه خانهی قبلی قرار میگیرند. خانه ۶ بالای آنها و دو خانهی ۷ و ۸ نیز کنار هم و بالای خانهی ۶. آخرین خانه نیز به صورت نیمدایرهای در بالای همه قرار میگیرد.
حالا یک سنگ، سکه یا هر چیز مشابه دیگر را بردارید. اولین بازیکن باید سنگ یا سکهی نشانه را طوری داخل خانهی شماره ۱ بیندازد که به خطهای آن خانه نخورد. اگر موفق شد یک پایش را بالا میگیرد و با لیلی داخل خانهها میپرد. باید هر دو پایش را داخل خانههایی بگذارد که در کنار یکدیگر قرارگرفتهاند و در بقیه خانهها لیلی برود، اما نباید داخل خانهای که نشانه را داخل آن انداخته شود. بازیکن میتواند قبل از برگشت، در خانهی آخر که به صورت نیمدایره است کمی استراحت کند.
در مسیر برگشت بازیکن باید نشانه را از خانهی شماره ۱ بردارد (در این مسیر بازیکن باید مواظب باشد زمین نخورد و پایش روی خطها نرود). اگر موفق شد این بار نشانه را داخل خانهی شمارهی ۲ میاندازد. اگر نشانه داخل خانهی شمارهی ۲ نیفتاد یا پایش با خطها برخورد کرد نوبت به بازیکن بعدی میرسد. بازیکنها باید آنقدر به این بازی ادامه دهند تا به خانهی آخر برسند. برندهی بازی اولین کسی است که موفق میشود به خانهی شمارهی ۹ برسد.
همانطور که میدانید بچهها خیلی دوست دارند درحالی که سعی میکنند تعادلشان را حفظ کنند روی یک خط راست راه بروند. حین بازی میتوانید موسیقی هم پخش کنید و از بچهها بخواهید هنگام راهرفتن روی خط راست مشخص شده تعادل خود را حفظ کنند، حتی اگر میخواهید هیجان بازی بیشتر شود میتوانید از آنها بخواهید به صورت لیلی این کار را بکنند یا مسیر تعیین شده را برعکس و عقبعقب بروند.
آیا میتوان لیستی از بازیهای مناسب داخل خانه تهیه کرد و قایمموشک را فراموش کرد؟ در مدل سنتی این بازی یک نفر چشم میگذارد و بلندبلند شروع به شمردن میکند تا بقیه افراد قایم شوند. به محض پایان یافتن شمارش، فرد، گشتن به دنبال دیگر بازیکنها را شروع میکند. آخرین فردی که پیدا میشود باید در دور بعدی بازی چشم بگذارد. بزرگترها میتوانند این بازی را در فضایی تاریک انجام دهند تا هم هیجان بازی بیشتر شود هم فضای شادتری برای همه ایجاد شود. البته از ایمن بودن فضا مطمئن شوید. حتی میتوانید به کسی که چشم میگذارد اجازه دهید از یک چراغقوه استفاده کند تا در تاریکی بهتر بتواند در فضای خانه حرکت کند.
بچهها عاشق پیداکردن اشیا گمشده هستند، بهخصوص وقتی پای یک جایزه هم درمیان باشد. ابتدا نکات بازی را روی تکه کاغذی یادداشت کنید. خلاقیت داشته باشید. اولین نشانه را جایی بگذارید که پیدا کردنش راحت باشد، مثلا در ظرف غذای بچه. سپس بقیه نشانهها را در جاهای دیگر خانه مخفی کنید و مسیری را برای رسیدن به آخرین شیء پنهان ترسیم کنید. به جای جایزه میتوانید چند سکه در اطراف خانه مخفی کنید. با این کار هم بچهها سرگرم میشوند هم اگر برنده شوند میتوانند سکهها را در قلکشان بیندازند.
میتوانید برای این بازی از بطریهای آب استفاده کنید. شش بطری آب را در انتهای اتاق پذیرایی یا نشیمن بگذارید. با استفاده از یک نوار پارچهای یا چسب، خط شروع بازی را مشخص کنید. توپی متوسط که مناسب فضای داخل خانه باشد، بردارید. میتوانید امتیاز هر فرد را یادداشت کنید تا در پایان برندهی بازی مشخص شود. برای سختتر کردن شرایط بازی میتوانید به جای استفاده از بطری خالی از بطریهای پر استفاده کنید.

این بازی خندهی همه افراد را به دنبال دارد. از بچهها بخواهید به صورت دایرهوار روی زمین بنشینند. آهنگی پخش کنید و یک سیبزمینی یا توپ به بچهها بدهید و بخواهید با تمام سرعت آن را دستبهدست کنند. به محض تمام شدن آهنگ، بازیکنی که سیبزمینی در دستش باشد باید از حلقهی بازی خارج شود. این بازی را آنقدر ادامه دهید تا تنها یک نفر باقی بماند. او برندهی بازی است.
خانم مارشا کولا (Marsha Colla)، مربی پیشدبستانی و مادربزرگ سه نوه، چند بازی خلاقانه ابداع کرده که هم سرگرمکننده و نشاطآور است هم ذهن بچهها را به چالش میکشد. از بچهها بخواهید دور هم روی زمین بنشینند. اولین بازیکن میگوید: برای پیکنیک در سبد یک … گذاشتهام، سپس چیزی را میگوید که دوست دارد. حالا بازیکن بعدی باید جملهی نفر اول را تکرار کند و بعد چیزی را بگوید که خودش برای پیکنیک در سبد گذاشته است. این بازی همینطور بین همهی افراد ادامه مییابد. بچهها باید تمام جملات قبلی را به خاطر بسپارند، بازگو کنند و جملهی خودشان را نیز به آن اضافه میکنند.
یکی دیگر از بازیهایی که خانم کولا برای گروه سنی پیشدبستانی پیشنهاد میکند، بازی گوشدادن است. چند وسیله انتخاب کنید. به بچهها اجازه دهید نگاهی به آنها بیندازند و سپس آنها را کنار بگذارید. از یکی از بچهها بخواهید چشمهایش را ببندد و به صدای ضربههایی که شما به اشیا انتخابشده میزنید، خوب گوش بدهد و بگوید که این صدا مربوط به کدام وسیله است. میتوانید برای این کار از یک شانه، لیوان، سِنج، کاغذ سنباده، گلدان یا قاشق استفاده کنید. خلاق باشید و خوش بگذرانید.
برای لذت بردن از بازی با حباب لازم نیست حتما بیرون از خانه بروید. برای این بازی، شما به یک بشقاب و نی برای هر نفر، مقداری مایع ظرفشویی و آب احتیاج دارید. کمی مایع ظرفشویی وسط هر بشقاب بریزید. کمی آب روی آن ریخته و به آرامی هم بزنید، این کار را تا کف کردن آب ادامه دهید. از بچهها بخواهید که نی را داخل کف گذاشته و به آرامی داخل آن فوت کنند. حالا میتوانید حبابهای بزرگ درست کنید. برای ایجاد رقابت میان بچهها، میتوانید به هرکسی که حباب بزرگتر درست کند یا حبابش دوام بیشتری داشته باشد، جایزه بدهید.
این یک بازی سنتی است که هیچوقت قدیمی نمیشود. برای شروع یک بازیکن را انتخاب کنید (در دور اول بازی پدر و مادر میتوانند این نقش را قبول کنند) تا نقش سیمون را بپذیرد.
بقیه بازیکنها در یک حلقه دور هم و روبهروی سیمون مینشینند و او جملهای را با عبارت «سیمون میگوید» شروع میکند: «سیمون میگوید پاهاتون رو لمس کنید». بازیکنان بنا به درخواست سیمون انگشتهای پای خود را لمس میکنند. اگر سیمون جمله را با عبارت «سیمون میگوید» شروع کند و در ادامه چیزی نگوید بچهها نباید هیچکاری انجام دهند. اگر یکی از بچهها وقتی سیمون حرفی نزده است دست به پایش بزند، باخته است و باید از بازی خارج شود. راههای زیادی وجود دارد که سیمون میتواند بچهها را وادار به انجام کاری کند بدون اینکه چیزی بگوید. آخرین کسی که در بازی باقی میماند برندهی بازی است و در دور بعدی بازی نقش سیمون را برعهده میگیرد.

اکثر بچههای پیشدبستانی عاشق لمس کردن و بازیهای حسی هستند، به همین خاطر شکی نیست بچهها این بازی سرگرمکننده را دوست خواهند داشت. یک جعبه کفش یا هر جعبهی دیگری که دَر داشته باشد، پیدا کنید. یک طرف آن را سوراخ کنید- بزرگی سوراخ باید به اندازهای باشد که یک دست به راحتی وارد آن شود.
اگر میخواهید بازی شکل خلاقانهتری به خود بگیرد، جعبه را با چیزهای زرق و برقدار و علامت سؤال تزیین کنید. برای شروع بازی چیزی درون جعبه قرار دهید و از بچهها بخواهید حدس بزنند چه چیزی داخل جعبه است. آنها میتوانند در مورد شیء داخل جعبه سؤال هم بکنند یا شما میتوانید آنها را کمی راهنمایی کنید. برای اینکه هیجان بازی بیشتر شود میتوانید از دانهی کدو تنبل تازه، رشتهی اسپاگتی، میوه، شانه یا اسباببازی استفاده کنید. برای اینکه فضای رقابتی ایجاد کنید هر کدام از بچهها زودتر متوجه شیء داخل جعبه شد، به او یک امتیاز بدهید.
ماشین شارژی یکی ازبازی های مورد علاقه کودکان می باشد که علاوه بر سرگرم کردن کودکانما در خانه می باشد که علاوه بر رشد خلاقیت کودکان به دلیل پیروی از رفتار بزرگان به آن ها اعتماد به نفس می دهد.البته برای انتخاب بهترین ماشین شاؤزی کودکان رزان کالا بهترین ها را در اختیار شما قرار می دهد.
منبع :چطور
یک غذای رژیمی مخصوص بدنسازان عزیز ورزشکار برای وعده شامی
"
خوراک قارچ و هویج بخارپز
.
خوراک قارچ و هویج بخار پزخوراک قارچ و هویج بخار پز
مواد لازم:
قارچ …………………………… 400 گرم
هویج …………………………. 2 عدد بزرگ
پیاز ……………………………. یک عدد کوچک
فلفل دلمه ای ……………….. 1/2 عدد
روغن زیتون…………………. 1 قاشق غذاخوری
نمک ، فلفل و زردچوبه …… به میزان لازم
طرز تهیه:
کف ماهیتابه را با روغن چرب کنید. بهتر است از ماهیتابه رژیمی استفاده کنید. در صورت در دسترس نبود از ماهیتابه نچسب استفاده کنید تا مواد بدون سوختن بخارپز شوند.
پیاز ، قارچ، هویج و فلفل دلمه را در ماهیتابه ریخته و نمک و فلفل و زردچوبه را هم اضافه کنید . زیر حرارت را کم کرده و در ماهیتابه را بگذارید و اجازه دهید بخارپز شوند.
چون قارچ به اندازه کافی آب می اندازد نیازی به اضافه کردن آب نیست و تا آب قارچ کشیده شود خوراک شما نیز آماده است.
[ Photo, « یک غذای کاملاً رژیمی برای ورزشکاران عزیز »
خوراک کدو سبز و قارچ در فر
خوراک کدو سبز و قارچ خوراک کدو سبز و قارچ
مواد لازم:
کدو سبز ……………………..4 عدد
قارچ ………………………… 4 لیوان
پیاز ……………………………1 عدد
سرکه …………………………3 قاشق غذاخوری
روغن زیتون ………………..مقداری
طرز تهیه :
کدو ، قارچ و پیاز را به اندازه دلخواه خرد کنید و داخل کاسه ای بریزید سپس سرکه ، کمی روغن زیتون ، نمک و فلفل اضافه و مخلوط کنید.
سبزیجات را داخل ظرفی بریزید و داخل فر با دمای 200 درجه سانتیگراد به مدت 15 دقیقه قرار دهید تا کباب شوند .
دکتر کنت کوپر (Kenneth Cooper) نخستین کسی بود که مفهوم و روشهای تمرین ورزش هوازی را رواج داد. او برای شروع تحقیقاتش از این باور الهام گرفت که ورزش میتواند از بروز بیماریها جلوگیری کرده و نقش پیشگیرانهای داشته باشد و به همین منظور در سال ۱۹۷۰ مؤسسه شخصی خودش را با هدف تحقیق دربارهی طب پیشگیرانه تأسیس کرد. او به میلیونها نفر انگیزهی فعال شدن داد و امروزه به عنوان «پدر ورزش های هوازی» معروف است. در ادامه با تعریف ورزش هوازی، نحوهی درست شروع آن و تاثیرش در پیشگیری از بیماریها بیشتر آشنا میشوید.

تصور کنید در حال ورزش کردن هستید. از شدت فعالیت عرق میکنید، به سختی نفس میکشید، قلبتان تاپتاپ میکند و خون در رگهای شما در جریان است تا برای ادامهی فعالیت به عضلهها اکسیژن برساند و شما بتوانید مدت بیشتری به فعالیت ورزشی خود ادامه دهید. به این گونه ورزشها هوازی (یا در اصطلاح کاردیو) میگویند. به عبارت دیگر، هر گونه ورزشی که فعالیت قلب، ریهها و عضلات شما را زیاد کند تا شما مدت زمان بیشتری به ورزش ادامه دهید، هوازی (کاردیو) محسوب میشود. مهم نیست افزایش ضربان قلب و تنفس از چه طریقی باشد: دویدن، دوچرخهسواری، شنا و غیره. در ادامه به بررسی مکانیسمهای ورزش هوازی میپردازیم که عبارتند از: نقل و انتقال و مصرف اکسیژن، نقش قلب و عضلات، مزایای ثابتشدهی ورزش های هوازی و موارد دیگر.
این ورزش با تنفس شروع میشود. یک فرد بزرگسال سالم بطور متوسط در هر دقیقه حدود ۷ تا ۸ لیتر هوا را در عمل دم و بازدم در سیستم تنفسی خود جابهجا میکند. زمانی که ریههایتان را از اکسیژن پر میکنید (هوا حاوی تقریبا ۲۰درصد اکسیژن است)، اکسیژن از شاخههای کوچکی از لولهها (نایژک) عبور میکند تا به کیسهی هوایی برسد. کیسهی هوایی محل اصلی مبادلهی گازهای هوای تنفسی با گازهای خون است. مسیر رسیدن اکسیژن به قلب، یکراست از کیسهی هوایی است.

قلب چهار دریچه (دو دهلیز و دو بطن) برای دریافت خون و پمپاژ کردن آن و همچنین تعدادی شریان اکلیلی (یا سرخرگ تاجی) بسیار فعال دارد. قلب برای انجام تمام این مأموریتها به ذخیرهی تازهای از اکسیژن نیاز دارد و همانطور که پیش از این گفتیم، ریهها این نیاز قلب را برآورده میکنند. زمانی که نیاز قلب برآورده شود، خون، اکسیژن و مواد مغذی دیگر را از طریق بطن بزرگ سمت چپ به بیرون پمپاژ میکند و آنها را از طریق سیستم گردش خون به تمام اندامها، عضلات و بافتهایی میرساند که به این مواد نیاز دارند.
ضربان قلب انسان در حال استراحت تقریبا بین ۶۰ تا ۸۰ بار در دقیقه، ۱۰۰،۰۰۰ بار در روز، بیش از ۳۰ میلیون بار در سال و حدود ۲/۵ میلیارد بار در یک طول عمر ۷۰ ساله است. در هر ضربان قلب انسان، حجمی از خون (حجم ضربهای) به همراه اکسیژن و بسیاری مواد مغذی دیگر در تمام بدن توزیع میشود. قلب یک فرد بالغ بزرگسال در هر دقیقه حدود ۵ لیتر خون پمپاژ میکند.
تمام اکسیژن پمپاژ شده توسط خون اهمیت دارد. حتما با اصطلاح «مصرف اکسیژن» آشنا هستید. در علم به آن VO2 یا حجم اکسیژن مصرفی میگویند. VO2 مقدار اکسیژنی است که ماهیچهها از خون، استخراج یا مصرف میکنند و با واحدهای میلیلیتر/ کیلوگرم/ دقیقه محاسبه میشود (میلیلیتر به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن). عضلات مانند موتورهایی هستند که برای کار کردن به سوخت احتیاج دارند (درست مانند ماشین که برای حرکت به بنزین احتیاج دارد)، با این تفاوت که این سوخت، چربی و کربوهیدرات است. اکسیژن بازیکن مهمی است، زیرا هنگام حضور در عضلات برای سوزاندن چربی و کربوهیدراتها به کار میرود تا سوخت موتورهای ما را تأمین کند. هر قدر ماهیچهها در مصرف اکسیژن مؤثرتر عمل کنند، ما میتوانیم سوخت بیشتری بسوزانیم، به اندام متناسبتری برسیم و مهمتر از آن، زمان بیشتری ورزش کنیم.

یک بزرگسال کمتحرک حین آزمایش راه رفتن روی تردمیل حدود ۳۵ میلیلیتر/ کیلوگرم/ دقیقه اکسیژن مصرف میکند (در این آزمایش از فرد میخواهند تا با حداکثر توان خود روی تردمیل راه برود). به عبارت دیگر، فرد به ازای هر کیلوگرم از وزن بدنش در هر دقیقه ۳۵ میلیلیتر اکسیژن مصرف میکند. این میزان اکسیژن برای کل روز یک فرد معمولی کافی است، اما برای ورزشکاران حرفهای این میزان میتواند به ۹۰ میلیگرم/ کیلوگرم/ دقیقه برسد. اما ورزشکاران چگونه این کار را انجام میدهند؟ شاید ژنهای خوب نقش داشته باشند، اما تمرینات سخت این ورزشکاران هم مؤثر است. بدن این ورزشکاران با تمرینات سخت سازگار میشود. خبر خوب این است که بدن ما هم میتواند با تمرینات سخت سازگار شود. در ادامه، بیشتر با روش این کار آشنا میشوید.
با واکنش درونی بدنتان هنگام انجام منظم ورزش هوازی آشنا شوید:
۱. قلب شما قویتر میشود و با هر ضربان، خون بیشتری پمپاژ میکند (حجم ضربهای بیشتر). همانطور که پیش از این گفتیم، حجم ضربهای در ورزشکاران حرفهای میتواند دو برابر بیشتر از افراد معمولی باشد، اما موضوع فقط این نیست. قلب افراد ورزشکار قطر و حجم بیشتری دارد. عجیب نیست، زیرا قلب نیز یک ماهیچه است و با ورزش بزرگتر میشود. فعالیت قلب حین انجام ورزش هوازی باعث میشود، قلب و ششها قوی شوند و خون را به نحو مؤثرتری پمپاژ کنند، در نتیجه، اکسیژن بیشتری به ماهیچهها و اندامها میرسانند.
۲. حجم ضربهایِ بیشتر در قلبهای قویتر به این معنا نیست که قلب برای برآوردن نیازهای بدن هنگام ورزش سریعتر پمپاژ میکند. منظور ما از «کارایی» قلب قوی، حجم ضربهای بیشتر و ضربانهای کمتر است. به پمپی فکر کنید که آب یک سرداب لبریز از آب را خالی میکند. کارایی و دوام بهتر پمپ زمانی است که بتواند حجم بیشتری از آب را در هر دوره از سرداب خالی کند، نه اینکه با سرعت بیشتر و تحت فشار (عامل فرسایش و پایین آمدن دوام) این کار را انجام دهد. به این ترتیب، دلیل سریع پمپاژ نکردن قلب ورزشکاران حین ورزش حجم ضربهای بالا است. حجم ضربهای بالا میزان ضربان قلب ورزشکارن را در حالت استراحت نیز کم میکند، یعنی ۲۸ یا ۳۲ تپش در دقیقه (مثلا در قهرمانان دوچرخهسواری)، در حالی که این میزان برای افراد عادی بین ۶۰ تا ۸۰ تپش در دقیقه است.
۳. عضلات پایین دست قلب هستند که با مصرف اکسیژن حین ورزشهای منظم هوازی کارآمدتر میشوند (یادتان باشد «مصرف» اکسیژن به این معناست که عضلات، اکسیژن را از خون دریافت میکنند). دلیل این اتفاق، افزایش فعالیت و تعداد آنزیمهایی است که اکسیژن را از جریان خون گرفته و وارد عضلات میکنند. تصور کنید ۱۰۰ مولکول اکسیژن از داخل یک عضله میگذرند. اگر عضله بتواند تمام این ۱۰۰ مولکول را مصرف کند (مثلا در مقایسه با ۵۰ مولکول)، تناسب اندام شما دو برابر میشود. به بیان دیگر، اگر حداکثر VO2 (حداکثر اکسیژن مصرفی) شما ۶۰ میلیگرم/ کیلوگرم/ دقیقه باشد و حداکثر VO2 فرد دیگری ۳۰ میلیگرم/ کیلوگرم/ دقیقه باشد، میزان سلامت شما دو برابر بیشتر از آن فرد است. عملکرد شما در این سناریو دوام بیشتری خواهد داشت، زیرا عضلات شما به واسطهی بالاتر بودن مصرف اکسیژن، سوخت خود را دیرتر از دست میدهند.
۴. تعداد و فعالیت میتوکندریهای درون عضله افزایش مییابد. میتوکندریها، نیروگاههای سلولهای ما هستند. تمام کارهای سنگین بر عهدهی آنها است تا ما به حرکت ادامه دهیم. آنها با استفاده از اکسیژن، چربی و کربوهیدراتها را میسوزانند و سوخت حرکت ما را تأمین میکنند. خبر خوب این است که تعداد و فعالیت میتوکندریها در واکنش به ورزش های هوازی منظم، تنها ظرف چند روز تا چند هفته، تا ۵۰ درصد در بزرگسالان افزایش مییابد.
چربی و کربوهیدرات، سوختهایی هستند که عضلات ما آنها را میسوزانند. فرق بین این دو سوخت در مقاومتر بودن چربی است، به عبارت دیگر، چربی به ازای هر گرم، حاوی ۹ کالری است، در حالی که کربوهیدرات به ازای هر گرم، فقط ۴ کالری دارد؛ بنابراین از یک گرم چربی، انرژی بیشتری میگیریم تا یک گرم کربوهیدرات. شما مایل به سوزاندن چربی هستید، چون سوخت کارآمدی است، همچنین با سوزاندن آن، از شرّ چربیهای اضافه خلاص میشوید. نکته اینجاست که برای سوزاندن چربی به اکسیژن بیشتری نیاز داریم، چون چربی غلیظتر از کربوهیدرات است. خبر خوب این است که بدن با استفاده از اکسیژن و سوزاندن چربی هنگام انجام منظم ورزش هوازی بهتر میشود، به این صورت که قلب خون بیشتری پمپاژ میکند، عضلات اکسیژن بیشتری مصرف میکنند و میتوکندری افزایش مییابد.

شاید به هیچ شاخهای از علم ورزش به اندازهی «مزایای ورزش هوازی» توجه نشده باشد. برای اثبات مزایای ورزش هوازی شواهد بسیاری وجود دارد. در اینجا به فهرست مختصری از مزایای این ورزش اشاره میکنیم:
سرطان رودهی بزرگ: تحقیقات نشان می دهد ریسک ابتلا به سرطان رودهی بزرگ در افراد فعال نسبت به افراد غیرفعال حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد کمتر است. به نظر میرسد انجام روزانهی ورزش هوازی به مدت ۳۰ تا ۶۰ دقیقه برای کاهش خطر ابتلا به این سرطان لازم است و هر چه میزان فعالیت بیشتر باشد، خطر ابتلا به آن کمتر میشود.
سرطان سینه: شواهد منطقی روشنی وجود دارند مبنی بر اینکه زنان فعال در مقایسه با زنان کمتحرک، بسیار کمتر در معرض خطر ابتلا به سرطان سینه قرار میگیرند. انجام روزانهی ورزش های هوازی به مدت ۷۵ تا ۱۵۰ دقیقه برای کاهش خطر ابتلا به این سرطان لازم و بالا رفتن میزان ورزش با پایین آمدن ریسک همراه است.
سرطان ریه: در خصوص رابطهی فعالیتهای فیزیکی و پیشگیری از سرطان ریه، مطالعات نسبتا کمی انجام شده است. دادههای موجود حاکی از آن است که احتمال ابتلا به این سرطان در افراد فعال پایینتر است. با وجود این، توضیح کامل خطرات سیگار کشیدن و اثرات دود آن بر غیرسیگاریها، همینطور قرار گرفتن در معرض مواد رادیواکتیو دشوار است.
چند خبر خوب برای افرادی که تحت درمان سرطان هستند! در مطالعهای دریافتند انجام ورزش هوازی رابطهی مستقیمی با کاهش «خستگی» در زنان تحت درمان دارد (توصیه: ۳۰ تا ۳۵ دقیقه، پنج روز در هفته، به مدت ۶ هفته، ۸۰ درصد حداکثر ضربان قلب). در مطالعهی دیگری، انجام ورزش هوازی با کاهش افسردگی و اضطراب در زنان مبتلا به سرطان رابطه داشت (توصیه: ۳۰ تا ۴۰ دقیقه، چهار روز در هفته، به مدت ۱۰ هفته، ۶۰ درصد حداکثر ضربان قلب). در مبحث سرطان، ورزش هوازی دوای درد نیست، اما شواهد حاکی از آن است که این ورزشها قطعا میتوانند به درمان سرطان کمک کنند.
کاهش تراکم استخوان مشخصهی این بیماری است که میتواند منجر به خطر بالای شکستگی شود. خبر خوب این است که ورزش میتواند تراکم استخوان را بالا ببرد یا حداقل، سرعت رشد بیماری را در مردان و زنان پایین بیاورد. شاید این راهحل برای همه جواب ندهد، گذشته از این، میزان و نوع دقیق ورزشهای لازم برای بهره بردن از مزایا ناشناخته است، اما شواهد نشان میدهد ورزش به درمان بیماری پوکی استخوان کمک میکند. در مورد کودکان هم خبر خوب این است، گویا تراکم استخوان کودکانی با فعالیت بیشتر بالاتر از کودکان کمتحرک است و این امر میتواند به پیشگیری از شکستگی استخوان کودکان در آینده کمک کند.
اثرات ورزش بر روحیه و خلقوخو برای بسیاری از ما که بهطور منظم ورزش میکنیم، بدیهی است. برخی از مطالعات بهطور ویژه به بررسی اثرات ورزش بر افسردگی پرداختهاند. یکی از تازهترین این مطالعات نشان داد، ورزش میزان افسردگی را تا ۴۷ درصد کاهش میدهد (توصیه: ۳۰ دقیقه راه رفتن روی تردمیل یا دوچرخهسواری، ۳ تا ۵ روز در هفته، به مدت ۱۲ هفته). در صورت وجود افسردگی شدید، ورزش جایگزین درمان نیست، اما در افسردگیهای خفیف، شواهد متقاعدکنندهای مبنی بر مفید بودن ورزش وجود دارند.
در زمینهی نقش تغییر سبک زندگی (رژیم غذایی و ورزش) در پیشگیری از دیابت، مطالعات بسیاری انجام شده است. در یکی از این مطالعات، بیش از ۳۰۰۰ نفر شرکت کردند. این افراد با خطر بالای ابتلا به دیابت، با تغییر سبک زندگی، وزن کم کرده و طی سه سال، هر هفته ۱۵۰ دقیقه پیادهروی کردند (هر روز ۳۰ دقیقه). ریسک ابتلا به دیابت در این افراد، ۵۸ درصد کاهش یافت. با در نظر گرفتن اینکه سالانه یک میلیون نفر به دیابت مبتلا میشوند، این میزان کاهش، چشمگیر است. ورزش هوازی مقاومت به انسولین را هم بهبود میبخشد. مقاومت به انسولین حالتی است که بدن به درستی از انسولین استفاده نمیکند. این حالت میتواند هم در افراد مبتلا به دیابت و هم دیگران رخ دهد. انسولین هورمونی است که به سلولهای بدن برای تبدیل گلوکز (شکر) به انرژی کمک میکند. بسیاری از مطالعات، اثرات مثبت ورزش بر مقاومت به انسولین را تأیید کردهاند. در یکی از این مطالعات، ۲۸ زن چاق یائسه با دیابت نوع ۲، در مدت زمان ۱۶ هفته (هفتهای سه بار) به مدت ۴۵ تا ۶۰ دقیقه ورزش هوازی انجام دادند و حساسیتشان به انسولین ۲۰ درصد بهبود یافت.
فهرست مطالعات انجام شده روی تأثیر ورزش هوازی در پیشگیری و کاهش وقوع بیماریهای قلبی عروقی آنقدر زیاد است که کل این مقاله و احتمالا پنج مقالهی دیگر را باید به بررسی آنها اختصاص داد. در یکی از مهمترین این مقالات با حضور بیش از ۱۳۰۰۰ زن و مرد شرکتکننده ثابت شد، احتمال ابتلا به بیماریهای قلبی-عروقی در افرادی با حداقل سلامت جسمانی بسیار بیشتر است و در برخی موارد، مقدار این ریسک در مقایسه با افراد سالم، دو برابر است. ورزش های هوازی به روشهای مختلفی به پیشگیری از بیمارهای قلبی کمک میکنند. دو مورد از مهمترین مزایای این ورزشها، کاهش فشار خون و مطیعتر کردن رگهای خونی است (مطیعتر کردن یعنی سفتشدگی کمتر رگهای خونی و پایین آمدن احتمال تجمع چربی و بسته شدن رگها). این یافتهها تا کنون بارها و بارها اثبات شدهاند.
بسیاری از دانشمندان بر این باورند، ورزش هوازی بهترین عامل کنترل وزن است. شما میتوانید بدون ورزش و صرفا با کاهش جذب کالری، کاری کنید که سوزاندن چربیتان بیشتر از مصرف چربیتان شود، اما برای نگهداشتن وزن، باید به طور منظم ورزش کنید. این میزان به روشنی مشخص نشده است، اما بین ۳۰ تا ۴۰ دقیقه ورزش شدید (چندین بار در هفته) و ۴۵ تا ۷۵ دقیقه ورزش ملایم (پنج روز در هفته یا بیشتر) به نظر مفید است. تأثیر این برنامه در افراد مختلف، متفاوت است و زمانی که به وزن دلخواهتان رسیدید، باید مقادیر زمانی مختلف را امتحان کنید تا مناسبترین آن را برای خودتان پیدا کنید. یک کالج پزشکی ورزشی امریکایی توصیه میکند افرادی که اضافه وزن دارند، میزان ورزش خود را هر هفته، بطور فزاینده، حداقل تا ۱۵۰ دقیقه با فعالیتهای ورزشی معمولی افزایش دهند، اما برای کاهش وزن در درازمدت، نهایتا باید میزان ورزش خود را هر هفته به ۲۰۰ تا ۳۰۰ دقیقه فعالیت ورزشی معمولی ارتقا دهند. این دستورالعمل کلی است، بنابراین باید آنها را امتحان کنید تا به مناسبترین برنامه برای تغییر وزن خودتان دست یابید.
دانشمندان اخیرا به تأثیر ورزش هوازی روی عملکرد شناختی علاقمند شدهاند. در آزمایشات انجام شده روی موشها دریافتند حرکت روزانهی موشها روی چرخهای متحرک، رشد سلولهای جدید مغزی آنها را ظرف ۱۲ روز تحریک میکند. سلولهای مغزی انسانها را نمیتوان مستقما بررسی کرد، اما میدانیم میزان زوال عقل در افراد مسنی که سه بار در هفته یا بیشتر ورزش میکنند، کمتر است. در برخی از موارد، کاهش احتمال ابتلا به این بیماریها به کمک ورزش به ۶۲ درصد میرسد. شواهد روزافزون حاکی از آن است که افراد فعال در آزمونهای عملکرد شناختی از قبیل آزمون حافظه و روابط فضایی بهتر از افراد کمتحرک عمل میکنند.

در ایالات متحده، دو دستورالعمل برای فعالیتهای ورزشی وجود دارد. نخست، «گزارش رئیس کل بهداری ایالات متحده دربارهی سلامتی و فعالیت فیزیکی» که توصیهنامهی سبک زندگی است. دوم، توصیهنامهی کالج پزشکی ورزشی امریکایی (ACSM).
گزارش رئیس کل بهداری ایالات متحده، توصیهنامهای است که میتوانید آن را متناسب با فعالیتهای روزمرهی خودتان تغییر بدهید. در این گزارش توصیه شده است، تمامی بزرگسالان در اغلب روزهای هفته (اگر نگوییم تمام روزهای هفته)، باید ۳۰ دقیقه فعالیت، با شدت متوسط، انباشته کنند. واژگان کلیدی در این توصیهنامه عبارتند از «انباشته کردن» و «شدت متوسط». انباشته کردن به این معنا که شما میتوانید روز خود را با ۱۰ تا ۱۵ دقیقه فعالیت آغاز کنید و سپس در طول روز، دو بار دیگر، این میزان فعالیت را تکرار کنید. برای مثال، ده دقیقه صبح، ده دقیقه ظهر و ده دقیقه شب. شدت متوسط یعنی احساس کنید هنگام فعالیت، «گرم شده و اندکی از نفس افتادهاید».
توصیهی دوم از سوی کالج پزشکی ورزشی امریکایی (ACSM) است. در این گزارش توصیه شده است، ۲۰ تا ۶۰ دقیقه فعالیت هوازی مستمر (دوچرخهسواری، پیادهروی، آهسته دویدن، رقصیدن، شنا)، به مدت سه تا پنج بار در هفته با حداکثر ضربان قلب ۶۰ تا ۹۰ درصد و دو تا سه روز تمرین قدرتی انجام شود. این توصیهنامه رسمیتر است، اما در مورد این توصیهنامه هم میتوانید مطابق میل خودتان، فعالیتها را به سه بخش ۱۰ تا ۱۵ دقیقهای تقسیم کنید و در طول روز انجام دهید. با عمل به هر یک از این برنامههای ورزشی شاهد بهبود تناسب اندام و سلامتیتان خواهید بود.
انتخاب هر یک از این دو روش با خود شما است، چون رقابتی بین این دو روش وجود ندارد و آنها در واقع مکمل هم هستند. برای مثال، توصیهی رئیس کل بهداری شاید برای افراد بیمیل یا ناتوان عملیتر باشد تا توصیهی رسمیتر ACSM. البته فعالیتهای بدنی منظم به کمک ورزش های هوازی و فعالتر شدن طبق توصیههای گفته شده، هیچ ضرری ندارد؛ بنابراین ادغام این دو توصیه تصمیم خوبی است. از پلهها بیشتر استفاده کنید، چمنهای حیاط را با دست بزنید و ماشینتان را دورتر پارک کنید تا بیشتر راه بروید.
بهتر است سادگی، عملی بودن، راحتی، واقعبینانه بودن و دقت را مدنظر قرار دهید و سعی نکنید در جبران سالها کمتحرکی عجله کنید. هر نوع فعالیت و هر مقدار زمانی را که میتوانید انتخاب کنید، اما مطمئن شوید احتمال عمل به آن بالا است. ممکن است حوصله و امکان استفاده از تجهیزات ورزشی را نداشته باشید، اما اگر بتوانید اطراف خانه پیادهروی کنید، پس راه رفتن میتواند بهترین گزینه برای شروع فعالیتهای هوازی باشد، چون کار راحتی است (بالاخره راه رفتن کاری است که همهی عمر آن را انجام میدهیم)!
منظور از «دقیق بودن»، تنظیم برنامهی ورزشی است. برنامهریزی برای تغییر رفتار خوب است و شاید بهتر باشد برای هر هفته اهدافی تعیین کنید. پیشنهاد ما نوشتن یک برنامهی هفتگی است که نشان دهد میخواهید چه روزهایی از هفته، چه اوقاتی از روز، چه مدت، کجا و چه نوع فعالیتی را انجام بدهید. تا حد امکان در نوشتن این برنامه، دقیق و واقعبین باشید و فراموش نکنید هنگام شروع فعالیتهای هوازی، مقدار فعالیت مهم نیست، مهم شروع کردن است. شروع هر کاری معمولا سختترین بخش است.
یک برنامه میتواند این گونه باشد:
برنامهی دیگر میتواند «پنج دقیقه رفت، پنج دقیقه برگشت» باشد. درست همانطور که از نامش پیداست، پنج دقیقه از نقطهی شروع پیادهروی میکنید و سپس، پنج دقیقهی دوم به نقطهی شروع باز میگردید. این تمرین ساده و تقریبا برای همه عملی است. این تمرین، با وجود آسانی، در رفتار فیزیکی شما تغییر ایجاد میکند. شما میتوانید به مرور زمان، مدت انجام این تمرین را افزایش دهید، مثلا با پنج دقیقه شروع کنید و پس از مدتی، آن را به ۷/۵ دقیقه رفت و ۷/۵ برگشت برسانید تا جمعا ۱۵ دقیقه فعالیت کرده باشید. میتوانید پس از انجام تمرین پانزده دقیقهای، به توصیهنامهی دوم عمل کرده و تمرین خود را به ۳۰ دقیقه برسانید. اگر بلندپرواز هستید، میتوانید پس از بازگشت از تمرین، درازنشست و شنای روی زمین را به فعالیت خود اضافه کنید. برای شنای روی زمین، اگر نمیتوانید مدل استاندارد آن را انجام دهید، میتوانید به جای زمین از دیوار یا میز بهعنوان تکیهگاه استفاده کنید، یا زانوان خود را روی زمین قرار دهید. هر چقدر بیشتر به زمین (یا هر تکیهگاه دیگری) نزدیک شوید، شدت تمرین سختتر خواهد بود. با دو تا سه سِت ۱۲ تا ۱۵ تایی (درازنشست و شنا) در سه تا چهار روز هفته شروع کنید. پس از آسان شدن تمرین درازنشست، میتوانید با آهستهتر انجام دادن یا خم کردن زانوها و بالا بردن پاها به هوا به شدت آن اضافه کنید. پس از آسان شدن تمرین شنا، وارد مرحلهای شوید که در آن، فاصلهی صورتتان با زمین کمتر میشود (مثلا از تمرین شنای دیواری شروع کنید، سپس شنای روی میز و در نهایت شنای زمینی).
بهتر است روند پیشرفت تمرینهای خود را یادداشت کنید یا حداقل در پایان یک هفته، برنامهی آن هفته را تیک بزنید و برنامهی هفتهی جدید را بنویسید و این کار را حداقل تا سه ماه ادامه دهید. در پایان سه ماه میتوانید پیشرفتتان را ارزیابی و تغییرات لازم را اِعمال کنید.
از کجا بدانید دیگر به نوشتن برنامهی هفتگی برای فعالیتهای هوازی نیاز ندارید؟ از خودتان بپرسید: «آیا میتوانم در این شش ماه بهطور منظم ورزش کنم؟» اگر جواب شما «مطمئن نیستم» یا «نه» است، پس باید به برنامههای هفتگی اکتفا کنید. اما اگر مطمئن هستید، این تغییر رفتار را حفظ و بهطور منظم در شش ماه پیش رو ورزش میکنید؛ بنابراین نیازی به نوشتن برنامهی هفتگی نیست، اما با دیدن نخستین نشانههای لغزش به برنامهی قبل بازگردید.
برگرفته از: www.medicinenet.com
فواید صندلی ماساژور بی شمار است زیرا این وسیله دقیق ترین شیوه های و تکنیک های ماساژ را انجام می دهد. به طور با برخورداری از صندلی ماساژور مناسب می توانید به نیاز های خود در راستای سلامت تن را بر طرف کرده و آرامش و لذتی وصف ناشدنی را تجربه کنید. در این راستا نخست باید درباره ماساژ بیشتر بدانید.
قدمت ماساژ درمانی به سالهای بسیار دوری بر می گردد که نمونه آن را در ماساژ چینی، ماساژ هندی، ماساژ تایلندی و ماساژ مصری ها، ایرانی ها، یونانی ها، ژاپنی ها و ماساژ سوئدی می توان یافت. ماساژ درمانی را ابن سینا و بقراط نیز بکار می بردند. بسیاری از مردم برای از بین بردن خستگی دوش می گیرند و برخی دیگر می خوابند ولی در این میان اشخاصی هم ماساژ میگیرند تا از این شیوه خستگیشان از بین برد.
نیاز بدن به ماساژ یک نیاز غریزی است و از بدو تولد می تواند اثرات مطلوب بر روح و جسم انسان داشته باشد. یک ماساژ خوب می تواند تاثیری شگفت انگیز برای از بین بردن تنش و دردهای کمر و پشت داشته باشد.اما ماساژ درمانی همیشه راحت و یا در دسترس نیست.
با این حال جایگزین های برقی بسیار مناسبی برای ماساژ نیز یافت می شوند که صندلی ماساژور بهترین نوع آن است. شما می توانید با خرید صندلی ماساژور ، تمام قسمت های بدن خود را از درد و خستگی به دور کنید زیرا این دستگاه های برقی قسمت های گردن و شانه، کمر، دست ها، پاها و دیگر اعضای بدن را به خوبی ماساژ می دهد. برای دانستن بیشتر فواید صندلی ماساژ ادامه مقاله را مطالعه فرمایید.
فواید صندلی ماساژور
یکی از ابزارهای ماساژ، صندلی ماساژور یا مبل های ماساژور می باشد که این صندلی های ماساژور برقی بصورت هوشمند و اتوماتیک پیشرفته ترین روشهای ماساژ بدن را اجرا می کنند که دارای فواید زیر می باشد:
حتما بخوانید: فواید ماساژ با سنگ های ماساژ
حتما بخوانید:
معرفی بهترین صندلی ماساژور به همراه قیمت

در انجام ماساژ روی صندلی چون فرد در وضعیت های بدنی قرار می گیرد که برایش مطلوب و راحتر می باشد، احساس رضایتمندی بیشتری دارد. تنوع برنامه ریزی و استفاده صندلی ماساژور و یا مبل های ماساژور بسیار زیاد است که می توان آنرا مناسب با ماساژ بدن زن یا ماساژ بدن مرد تنظیم نمود.
منبع : پیلتان شاپ